Voorproefje van Sterf voor mij

PROLOOG

Zou die rotzak ooit nog bellen?Uit de overvolle asbak, waarin de uitgedrukte sigarenpeuken elkaar leken te verdringen, kringelde rook omhoog. De man wierp een blik op zijn horloge. Zou het al gebeurd zijn?

Hij drukte de Cohiba uit in het dikke kristal en liep naar het raam. Er zat een dun laagje bevroren condens op de vuile ruiten. Het was dit jaar al vroeg koud. Met een gehandschoende vinger trok hij een X op het glas en staarde de nacht in. Hoewel het al tegen twaalven was, bruiste de stad nog van leven. Verderop, op het terrein van Cheekwood, was een of ander festival aan de gang; volop leven en plezier. Als hij zijn ogen toekneep, kon hij de koplampen voorbij zien flitsen in de bochten van de Boulevard.

Hij veegde de letter weer weg en draaide zich met zijn rug naar het raam. Het was zo donker in de kamer, zo leeg. In de schaduwen lagen geesten op de loer. Met stokkende adem knipte hij de bureaulamp aan. Hij hapte naar lucht, zoog zijn longen zo vol mogelijk. De paniek werd verjaagd door het peertje. Weliswaar was het schijnsel zwak in de spelonkachtige ruimte, maar het was toch licht. Sommige dingen veranderden nooit. Na al die jaren was hij nog steeds bang in het donker.

De enige voorwerpen op het bureau waren het sierlijke rozenhouten sigarenkistje, de asbak en de telefoon, die maar bleef zwijgen. De kamer zelf was net zo Spartaans ingericht. De eentonigheid werd alleen doorbroken door het simpele bureau, de leren stoel met hoge rugleuning op wielen en drie klapstoelen. Hij opende de humidor en haalde er nog een jubileum-Cohiba uit. Het juiste ritueel volgend, knipte hij het puntje af, hield de aansteker onder het uiteinde en wentelde de sigaar traag in de vlam tot de tabak begon te branden. Diep inhalerend liet hij de zoete rook zijn longen in stromen. Zo, dat was beter.

Deze afzondering was noodzakelijk. Niemand mocht hem zo zien. Het imago van de sterke, competente man die hij voorheen was geweest moest in stand blijven. Hoe zou het kreupele wezen waartoe hij was verworden, met die knoestige handen en kromme rug, ooit angst kunnen aanjagen?

Het zou nu niet lang meer duren. Angst zou zijn vale paard zijn, met als ruiter de dood, die meisjes met rode lippen met zich meevoerde.

De rinkelende telefoon wekte hem uit zijn gemijmer. Eindelijk. Met een bruusk 'ja?' nam hij op. Hij luisterde even en verbrak toen zonder iets terug te zeggen de verbinding.

Een lome grijns verspreidde zich over zijn gelaat. Het was zover. Tijd om te herrijzen, om op te staan uit de dood. Een nieuw gezicht, een nieuw lichaam, een nieuwe ziel. Met een laatste blik uit het raam drukte hij de sigaar uit. Hij sloot de humidor, trotseerde de schaduwen en liep de duistere gang op.

* * *

De telefoon ging over. Vaag herkende ze het geluid, besefte ze dat er iets van haar werd verwacht. Hè, ze had net zo'n mooie droom. Zonder haar ogen te openen reikte Taylor Jackson over het warme lichaam naast haar heen, drukte de hoorn tegen haar oor en gromde: 'Hallo?'

'Taylor, met je moeder.'

Taylor wrong een ooglid op een kiertje en probeerde haar blik scherp te stellen op de in het donker opgloeiende cijfers van de wekker. 02:48.

'Wie is er dood?'

'Jeetje, Taylor, je hoeft niet zo kortaf te doen.'

'Mam, het is midden in de nacht. Waarom bel je me midden in de nacht? Omdat je vervelend nieuws hebt. Dus vertel het nou maar meteen, dan kan ik weer gaan slapen.'

'Het gaat om je vader. Hij wordt vermist. Van The Shiver.'

Een golf van emoties overspoelde Taylor, en ze ging overeind zitten, zwaaide haar benen over de rand van het bed. Win Jackson, of om precies te zijn Winthrop Thomas Stewart Jackson IV. Haar illustere vader werd vermist? Ze slikte het brok in haar keel weg.

Haar vader. Haar maag trok samen. O, man, ze wilde er niet eens aan denken wat dit kon betekenen. Vermist. Stond dat niet gelijk aan de dood, wanneer je op volle zee van een boot verdween?

Vader. Verbazingwekkend hoe dat ene woord een lawine van bitterheid kon veroorzaken. Ze hoorde de geruchten weer door haar hoofd fladderen als overvliegende vogels. Paps heeft een plekje voor zijn meisje geregeld op de academie. Paps heeft een overplaatsing voor zijn meisje gekocht van de uniformdienst naar Moordzaken. Pa heeft fors bijgedragen aan de campagne van de burgemeester om zijn meisje een inspecteursrang te bezorgen. Die goeie ouwe Win Jackson. Opkoper van wankelende bedrijven, investeringsbankier, advocaat, politicus. Een veelzijdig oplichter, met een gulle lach als bedrieglijke verpakking. Win was een legende in Nashville - een legende waar Taylor zo min mogelijk mee geassocieerd wilde worden.

Zittend op de rand van haar bed in de donkere slaapkamer merkte ze dat de gedachte aan hem de herinnering aan een chique geur opriep, een of andere dure aftershave die hij ooit in Londen had gekocht en sindsdien koste wat kost elk jaar met kerst had laten opsturen.

Ze hoorde haar moeder in haar oor schreeuwen.

'Taylor? Taylor, ben je er nog?'

'Ja, mam, ik ben er nog. Wat deed hij eigenlijk op The Shiver? Ik dacht dat hij niet meer zeilde.'

'Nou ja, je kent hem.'

Nee, ik ken hem niet.

'Hij had besloten met het jacht naar St. Bart's te gaan. Nee, St. Kitts... Saint... o, ik weet het niet meer. Zo'n Caribisch eiland. Hij had vast een of ander sletje bij zich terwijl hij de zonsondergang tegemoet voer. En nu lijkt het erop dat hij overboord is geslagen.'

Er klonk geen enkele emotie door in Kitty Jacksons stem. Totaal gespeend van liefde en gevoelens was ze. Taylor vroeg zich wel eens af of haar moeders hart was opgehouden met kloppen.

'Is de kustwacht al ingeschakeld?'

'Taylor, jij bent toch de politie, eh... persoon. Ik heb geen idee. Trouwens, ik sta op het punt te vertrekken naar Gstaad.'

'Huh?'

'Om te overwinteren. Van oktober tot en met januari. Ik heb je de gegevens toch gestuurd? Ik heb geen tijd om me hiermee bezig te houden, ik moet pakken.'

De kregelige toon veroorzaakte een rilling van irritatie langs Taylors ruggengraat. Kitty's eerste prioriteit was altijd Kitty geweest. Allemachtig, haar man werd vermist, was misschien zelfs om het leven gekomen!

'Fijn dat je het me laat weten, mam. Ik ga er achteraan. Een prettige vakantie, hè? Dag.'

Taylor drukte het gesprek weg voor haar moeder kon reageren.

Onvoorstelbaar, Win. Wat heb je jezelf nu weer op de hals gehaald?

Taylor was net bezig weer naar haar plekje terug te rollen, vastbesloten minstens nog een uurtje slaap mee te pikken, toen de telefoon opnieuw ging. Wat nu weer? Ze keek op het schermpje, en omdat ze het nummer herkende, nam ze wat zakelijker op dan daarvoor.

'Taylor Jackson.'

'Er is een lijk gevonden. Jonge meid.'

'Ik kom eraan.'