Voorproefje van Oog om oog

PROLOOG

Bloed…

Het zat overal. Op de vloer, de muur, het lichaam. Het T-shirt en de spijkerbroek zaten ook helemaal onder. Wel verdomme, hoe kreeg je dat eruit? Met een grimas legde de moordenaar het wapen neer en boog zich over het nu bewegingloze lichaam. Geen ruzies meer. Geen geschreeuw over mislukkingen, niet nagekomen beloftes, teleurstellingen. Ver weg begon een kind te huilen, overstemd door de bezetenheid die in de oren van de moordenaar raasde.

Een glimlach brak door.

'Stomme trut. Het is je verdiende loon.'

Tien uur later 'Mama?

Mama. Mama. Honger. Koekje, mama? Koekje.

Wakker worden, mama. Wakker worden.

Op potje geweest, mama. Grote meid.

Mama?

Mama au? Au? Mama vallen?

Speentje, mama.

Speentje. Beertje.

Mama! Mamaaaaa!

Trusten, mama. Dag-dag.'

HOOFDSTUK 1

Maandag Michelle Harris stond knarsetandend voor het stoplicht op de hoek van Old Hickory en Highway 100. Ze was te laat. Corinne vond het vreselijk als ze te laat was. Ze zou haar niet uitschelden, geen standje geven. Ze zou alleen maar naar de klok op de schoorsteenmantel kijken, de digitale klok die altijd drie minuten voorliep zodat Corinne een beetje speling had, en dan zou er een lijntje tussen haar perfect bijgewerkte wenkbrauwen verschijnen.

Hun wedstrijd begon over een uur. Ze hadden tijd genoeg, maar Corinne moest Hayden nog naar de crèche brengen en een proteïneshake nuttigen voor ze aan de warming-up begon. Michelle en Corinne waren al jaren een team bij het tennisdubbel en in dit toernooi waren ze nog twee wedstrijden verwijderd van de eindoverwinning. Er was geen twijfel mogelijk dat ze ook dit jaar het clubkampioenschap van Richland zouden winnen. Net zoals ze dat de afgelopen zeven jaar hadden gedaan.

Met haar rechterhand op het stuur trommelend, trok Michelle met haar linker haar paardenstaart langs haar hals - een gebaar waar ze als kind al troost uit putte. Corinne had nooit behoefte aan troost gehad. Zij was altijd de sterkste geweest. Zelfs toen ze klein waren, had Corinne al zo'n streep tussen haar wenkbrauwen gekregen als ze zag dat Michelle haar staart vol springerige krullen weer eens tegen haar hals legde. Het stoorde haar, die zwakte van haar grote zus.

Toen ze daaraan dacht, gooide Michelle geërgerd haar staart over haar schouder. Het licht sprong op groen en ze gaf plankgas. Ze vond het vreselijk als ze te laat was bij Corinne.

* * *

Michelle draaide Jocelyn Hollow Road af en volgde het keurige meanderende asfalt van de doodlopende weg waaraan haar zus woonde. De rode kornoelje zat vol knoppen, zag Michelle, en ze glimlachte. Het werd voorjaar. Nashville had zich net ontworsteld aan een lange strenge winter, en eindelijk kreeg het voorjaar voet aan de grond. Nieuw leven roerde zich aan de randen van het bos, en er stonden weer kalfjes in de wei. De winterkoninkjes en kardinaalvogels tjilpten een paar tonen hoger. De gevleugelde papa's en mama's wachtten op de komst van hun nieuwe kroost.

Ook Corinne blaakte van nieuw leven: een probleemloze zwangerschap van zeven maanden, al leek het als je haar zo zag eerder alsof ze pas een maand of vier zwanger was. Haar drukke leven hield de extra baby-kilo's op afstand, en ze was vast van plan te blijven tennissen tot op de dag van de bevalling. Dat had ze trouwens ook gedaan toen ze zwanger was van Hayden.

Het was niet eerlijk. Michelle had geen kinderen, en ook geen man trouwens. Gewoon nooit de juiste man tegengekomen. Hayden was haar troost. Met zo'n lief en vroegwijs nichtje had ze geen eigen kind nodig - voorlopig niet.

Ze zette haar Volvo op de met esdoorns omzoomde oprit van de familie Wolff. Corinnes zwarte BMW 535i stond voor de deur van de garage. De smeedijzeren lantaarns bij de voordeur waren nog aan. Michelle fronste. Het was niets voor Corinne om te vergeten die lampen uit te doen. Ze herinnerde zich nog heel goed dat Corinne en Todd, Corinnes man, daar ruzie over hadden gehad. Todd wilde van die lampen die vanzelf aangingen als het donker werd en weer uitgingen als het licht werd. Corinne vond dat ze er zelf ook wel aan konden denken om ze uit en aan te zetten. Dat was een hele tijd zo heen en weer gegaan. Veiligheid boven alles, vond Todd, maar Corinne vond dat de automatische lampen oerlelijk waren en niet bij hun inrichting pasten. Uiteindelijk had ze haar zin gekregen, zoals altijd.

En inderdaad deed ze 's ochtends altijd als eerste de lampen uit. Je kon er de klok op gelijk zetten.

De haartjes in Michelles nek stonden recht overeind. Hier was iets niet in de haak.

Ze stapte de Volvo uit en liep naar de voordeur, zonder het portier achter zich dicht te gooien. Het pad was betegeld met absurd dure keitjes uit een eeuwenoud fabriekje in Virginia, als Michelle het goed begrepen had. Die steentjes heetten chilhowies, of zoiets. De voegen waren zorgvuldig dichtgestrooid met zand om de chilhowies in het juiste patroon te houden.

De voordeur zat niet op slot, maar dat was niets bijzonders. Hoe vaak Michelle ook zei dat Corinne de deur 's nachts op slot moest doen, het mocht niet baten. Corinne voelde zich altijd en overal veilig en zag er de noodzaak niet van in.

Voorzichtig duwde Michelle de deur open.

O, mijn God!

Op een draf ging ze terug naar haar auto om haar mobiele telefoon te pakken. Het alarmnummer bellend, rende ze terug naar het huis en stormde naar binnen.

Toen de telefoon overging, weergalmde het geluid in haar oren: tuut, tuut. Ze zag de voetstappen, wierp snel een blik over de benedenverdieping en toen ze daar niemand zag, rende ze met twee treden tegelijk de trap op. Hijgend kwam ze boven. Ze draaide naar links en rende de gang in.

Een stem in haar oor, luid en duidelijk, maar het kostte Michelle moeite om te begrijpen wat ze hoorde toen ze zag wat ze zag.

'911, wat kan ik voor u doen?'

Ze kon geen woord uitbrengen. O God, Corinne. Gezicht op de grond, en overal bloed. Overal.

'911, zegt u het maar?'

De tranen stroomden over haar wangen. De woorden kwamen over haar lippen voordat ze wist dat ze ze hardop ging zeggen.

'Ik geloof dat mijn zus dood is.'

'Kunt u dat herhalen, ma'am?'

Kon ze dat? Kon ze haar stembanden in beweging brengen zonder dat ze zou overgeven op het dode lichaam van haar zus? Ze legde haar vingers tegen Corinnes hals. Opvallend hoe koud en kil het dode vlees aanvoelde. O God, dat arme kind. In paniek rende ze de kamer uit.

Hayden, waar was Hayden? Michelle zag nog meer voetstappen, maar geen spoor van het kleine meisje. Weer hoorde ze zichzelf roepen, hoorde ze de woorden die uit een andere keel leken te komen.

'Er ligt overal bloed, echt overal. En ik zie voetstappen… Hayden!' Michelle schreeuwde, buiten zichzelf van angst. Ze rende terug naar de slaapkamer. Er klopte iets niet. Ze begreep het niet.

'Ma'am?' Ze hoorde de stem van de telefoniste wel, maar reageerde niet. 'Wie is er overleden, ma'am?'

Waar zat haar lieve meisje? Waar was ze? Net toen ze zich wilde omdraaien, zag Michelle een rood meisjeshoofd om de hoek van het grote tweepersoonsbed piepen. Het duurde even voor het tot haar doordrong: Hayden, met rood haar? Ze was vlasblond, wit bijna, dat kon toch niet?

'Hayden, o lieverd, je zit onder het bloed. Kom hier. Hoe ben je uit je bedje gekomen?' Ze nam het meisje in haar armen. Als versteend bleef het meisje staan, niet in staat om in beweging te komen. Of misschien wilde ze het gewoon niet. Toen sloeg ze werktuiglijk haar armpjes om haar tantes schouders. Droge pieken haar, stijf van het opgedroogde bloed, prikten in Michelles wang. Michelle voelde haar hart breken.

'Hallo, ma'am? Kunt u een adres doorgeven?'

De stem dwong haar zich los te rukken van Corinnes gehavende gestalte. Ze stond op, Hayden stevig tegen zich aan gedrukt houdend. Weg, ze moest hier weg. Ze mocht het niet langer zien.

'Ja, ik ben er nog. Eh… 4589 Jocelyn Hollow Court. Mijn zus…' Ze waren bij de trap aangekomen. Voorzichtig ging Michelle naar beneden. Op elke trede zat een vleugje bloed.

De stem aan de andere kant van de lijn probeerde nog steeds alles op een rijtje te krijgen. 'Hayden… is dat de naam van uw zus?'

'Nee. Hayden is haar dochter.'

Beneden aangekomen, strekte Hayden haar armpje uit en wees naar boven. 'Mama au,' zei ze, met een stem die eerder van een gebroken veertigjarige leek te komen dan van de anderhalf jaar oude spring-in-'t-veld.

Mama au… Nee, lieverd, mama voelt niets meer.

Snel de voordeur uit. Michelle hapte naar adem, terwijl Hayden geluidloos op haar schouder huilde, haar handje nog steeds wijzend in de richting van de trap.

'En wie van de twee is overleden, ma'am,' vroeg de telefoniste weer, wat vriendelijker.

'Mijn zus, Corinne Wolff. O, Corinne. Ze is… Ze is helemaal koud.'

Michelle hield het niet meer. Ze hoorde de telefoniste zeggen dat de politie eraan kwam toen ze over die stomme dure steentjes terugliep naar haar Volvo. Het lukte haar nog om Hayden op de voorbank te zetten voor ze definitief het gevecht met de misselijkheid verloor.

Ze draaide zich om en gaf aan de voet van die teer bloeiende kornoelje over tot er van haar hart en ziel niets meer over was.